Zwykły dzień 25 sierpnia 2007 roku a jednak inny niż wszystkie. Tego dnia Pani Jadwiga Pasturczak skończyła 90 lat.
Pani Jadwiga jest instruktorem jeździectwa w „Dereszu” prawie 30 lat, od początku. Nadal prowadzi, trzy dni w tygodniu jazdy. Wyjeżdża z grupami w teren. Co prawda kilka lat temu zapowiedziała, że nie będzie skakać przeszkód ale jakiś rów czy kłoda na drodze nie stanowią problemu.

Klub Jeździecki „Deresz” w dniu urodzin zorganizował obchody uroczystości. Goście dopisali, przybyła liczna rodzina pani Jadwigi, władze Gminy, Powiatu i uczniowie.

Już w mrocznych latach sześćdziesiątych dzięki umiłowaniu jeździectwa, determinacji udało się pani Jadwidze założyć pierwszy klub jeździecki w okolicach Bydgoszczy. Od tego czasu uczy jeźdźców. Było więc ich sporo. Zdarza się że w jednej rodzinie Pani instruktor uczy już trzecie pokolenie. Przykładem jest rodzina Prezesa klubu, Józefa Szewsa.
Opisanie życia Pani Jadwigi Pasturczak wymaga zajęcia historyka i lepszego pióra. Jest tak bogate i barwne. Urodziła się w rodzinie ziemiańskiej koło Chojnic. Część dzieciństwa spędziła na Madagaskarze, młodość w Bydgoszczy i tu też wyszła za mąż za kapitana 11 DAK-u Janusza Pasturczaka. Kapitan po bitwie pod Krojantami – słynnej z szarży kawalerii na czołgi niemieckie dostał się do oflagu. Pani Jadwiga przed represjami hitlerowców znalazła schronienie w Warszawie. Tam natychmiast włączyła się w walkę z okupantem. Najpierw ZWZ później AK. Jak mówi „Skoro mąż był w oflagu, żona oficera musiała walczyć…”. Brała udział w Powstaniu Warszawskim, od pierwszego do ostatniego dnia.

Po wojnie powrót do Bydgoszczy. Praca i marzenia o jeździectwie. Wcześniej o tym wspomniano.
Pani Jadwiga żyjąc bardzo aktywnie, w gospodarstwie swojego syna , jedynego dziecka, do niedawna prowadziła zajęcia hipoterapii. W swojej parafii działa na rzecz biednych i pokrzywdzonych przez los. Zawsze charytatywnie.
W klubie, zresztą nie tylko, Pani Instruktor jest autorytetem. W sprawach jeździectwa, tradycji patriotycznych, kinder sztuby w życiu i na ujeżdżalni wreszcie moralnym. Ci którzy ucząc się jazdy pod okiem pani Jadwigi nie pokochali koni, na pewno nauczyli się dla nich szacunku. U niej koń jest zawsze na pierwszym miejscu przed jeźdźcem.

Wyrazem szacunku, przywiązania, miłości były życzenia. Pani Jadwiga na wspomnianej uroczystości tonęła w kwiatach, upominkach, uściskach. Toastom i wiwatom nie było końca.

Jak na klub przystało druga część uroczystości odbyła się w plenerze. Sekcja kawalerii w takt marsza DAK-u pokazała fragmenty musztry oddziału.

Rundę honorową na swoim ukochanym siwym Paziu, galopem jak na rundę przystało, poprowadziła Pani Jadwiga.

Bardzo ciekawa dla oglądających była lekcja dla dawnych uczniów. Nadobne Panie w szpilkach, kapeluszach, Panowie w krawatach, garniturach wsiedli na konie. Szło im zupełnie sprawnie, mimo że Pani Instruktor, prowadząc zajęcia z konia, nie stosowała zbytniej taryfy ulgowej.
Na zakończenie przy stołach biesiadnych wspomnienia, anegdoty, życzenia i znowu wspomnienia. Z Panem Ryszardem Smendą, basem Opery Bydgoskiej, który uświetnił uroczystośc.